პლანეტათა საზღვრებს მიღმა, გაყინული სიბნელის უსასრულობიდან, უძველესი მოგზაური მილიარდობით წლის შემდეგ კვლავ ბრუნდება. განთიადის მოლოდინში აღმოსავლეთის ცა ნელ-ნელა ივსება ღრმა ლურჯი და რბილი იისფერის შერეული ტონებით. ჰორიზონტი ფრთხილად ნათდება, თითქოს ღამე უკან იხევს, და სწორედ ამ მყიფე გარდამავალ წამში — უეცრად იბადება კომეტა: ალმოდებული ციური ჩირაღდანი, რომელიც ელვარე კვალს ავლებს და მდუმარე ცას შთამბეჭდავი მოძრაობით კვეთს.
მისი ბირთვი თვალისმომჭრელად კაშკაშებს — ყინულისა და მტვრისგან შეკრული მკვრივი გული, რომელიც მზის სისტემის დაბადების ჟამს ჩამოყალიბდა და დღემდე იმ პირველყოფილ სიცივეს ინახავს. მის ირგვლივ ნათელი კომა იშლება — მოჩვენებითი ჰალოს მსგავსად, მოციმციმე ცივი ლურჯითა და ფერმკრთალი მწვანე ელვარებით.
ამ კაშკაშა გულიდან იშლება უზარმაზარი კუდი — წარმოუდგენლად შორს, მილიონობით კილომეტრზე გადაჭიმული. იგი სინათლითა და მოძრაობით არის მოქარგული, დინამიკური და ცოცხალია.
როდესაც კომეტა მზეს უახლოვდება, მზის სხივები მის მტვრიან გარსში წინ მიმართულად იფანტება და მისი ბრწყინვალება დრამატულად ძლიერდება — იშვიათი ეფექტი, რომელიც მთელ მის სტრუქტურას სიურეალისტური ინტენსივობით აალებს.
ვარსკვლავები მის ფონზე ფერმკრთალდებიან, ისინი საკუთარ სინათლეს თმობენ ამ მოულოდნელი სტუმრის წინაშე, და ცა ცოცხლდება — მოძრავი, პულსირებადი, მარადიული ხდება..
ქვემოთ დედამიწა მდუმარედ სუნთქავს — მთები, უდაბნოები და ქალაქების ჰორიზონტები ჩრდილშია გახვეული..ზემოთ კი ეს იშვიათი, საუკუნეში ერთხელ მოვლენილი სტუმარი უკანასკნელად ავლებს ელვარე კვალს ცაზე შემდეგ ნელ-ნელა ქრება, სანამ საბოლოოდ არ გაუჩინარდება ვარსკვლავთშორის სიბნელეში.
სამყარო უძველესია, მოთმინებით სავსე და უსასრულოდ მშვენიერი. თვალს დაახამხამებ — და ის უკვე აღარ არის. ზემოთ აიხედავ — და მარადისობას შეიგრძნობ.